MSICHANA WA FARASI MWEUPE!

 

Sehemu ya 8:

Mlima wa Kivuli ulikuwa ukitetemeka kana kwamba moyo wa dunia unalia. Upepo ulipiga kwa nguvu, na moshi mweusi wa Seraphine ukaanza kuzunguka juu ya miamba, ukifunika kila kitu kwa giza.

Eliam alishikilia mshumaa wa dhahabu mkononi, akijitahidi usizime. Mwangaza wake mdogo ulikuwa mwanga pekee uliobaki dhidi ya giza linalokaribia kuwameza.

Amara alisimama kando yake, macho yake yakibadilika rangi kuwa ya fedha safi, ishara kuwa nguvu za kale zilikuwa zikimwamka ndani yake.

Seraphine alicheka kwa sauti nzito, yenye kutetemesha hewa.

“Mlifikiri mnaweza kuniondoa kwa mshumaa wa mapenzi? Hamuijui nguvu ya damu! Lazima sadaka itolewe!”

Eliam alipoinua kichwa kumjibu, upepo ulizidi, na mwanga wa mshumaa ukaanza kufifia.

Amara akapiga kelele, “Hapana! Ikiwa utazima sasa, laana itarudi mara mbili!”

Lakini kabla Eliam hajafanya chochote, Luna  farasi mweupe alitoa sauti kali ya uchungu, kisha akapiga teke chini ya jiwe la kale. Ardhi ikapasuka, na mwanga wa bluu ukamulika kutoka ndani yake.

Amara akapiga hatua mbele, akamkumbatia farasi wake kwa huzuni.

“Luna… hapana, tafadhali…”

Lakini Luna akainamisha kichwa, macho yake yakimtazama Amara kwa upole, kana kwamba anasema “ni wakati wangu.”

Mwishowe Luna akapanda juu kwa miguu yake ya nyuma, akapiga kelele ya mwisho iliyotikisa anga lote.

Kutoka mwilini mwake, mwanga mkali wa dhahabu ulitoka  ukizunguka mlima mzima kama kimbunga cha nuru. Giza lote likaanza kuyeyuka, na Seraphine akalia kwa uchungu:

“Hapanaaa! Nuru ya moyo haiwezi kuniua!”

Maneno yake yakakatika, mwili wake ukayeyuka na kufutika kabisa, ukibaki moshi mweupe ulioingia ndani ya mawe.

Wakati huo, Luna alianguka chini taratibu, mwanga wake ukipotea polepole.

Amara akapiga magoti pembeni yake, akamgusa shingo.

“Umenilinda mara ya mwisho… rafiki yangu wa milele,” alisema kwa sauti ya maumivu.

Mishumaa yote miwili iliyokuwa ikiwaka ilizima yenyewe, ikiacha mwanga wa asili wa mwezi ukimulika juu yao.

Mlima ukatulia. Giza likatoweka. Laana ilikuwa imevunjika.

Eliam alimsogelea Amara, akimshika mkono taratibu.

“Tumemaliza, Amara. Tumeishinda.”

Lakini Amara akatikisa kichwa kwa huzuni.

“Hapana, Eliam… tumeshinda, lakini kwa gharama. Mwanga wa Luna ndio uliokuwa kiunganishi cha dunia yangu na yako. Bila yeye… sitaweza kubaki hapa muda mrefu.”

Machozi yakaanza kumtoka, na mwanga wa fedha ukaanza kutoka mwilini mwake taratibu.

“Amara, tafadhali, usiende…” Eliam alisema, sauti yake ikitetemeka.

“Nitakuwepo kila usiku wa mwezi kamili,” alisema kwa sauti ya faraja.

“Na ikiwa utasikia sauti ya farasi katika upepo, ujue  mimi bado nipo.”

Mwanga ukazidi kuwa mkali, ukamfunika kabisa  na ghafla Amara na Luna wakatoweka, wakiwaacha Eliam peke yake juu ya mlima, akiwa ameshika kioo cha shaba kilichong’aa tena, safari hii kikiwa na picha ya Amara akitabasamu.