MSICHANA WA FARASI MWEUPE!

Sehemu ya 9: 

Siku tatu zilikuwa zimepita tangu Eliam ashuke kutoka Mlima wa Kivuli.

Kijiji cha Eldoria kilikuwa kimetulia  ndege wakiruka kwa furaha, upepo ukiwa mtulivu kama haujawahi kubeba vumbi la giza lililowahi kuvikwa kijiji kile.

Lakini ndani ya moyo wa Eliam, kulikuwa na utupu.

Kila usiku, alikuwa akikaa kando ya shamba la ngano, akitazama mwezi ukipanda angani. Kila mara upepo ulipopuliza, aliapa kusikia sauti ya farasi ikikimbia mbali, na sauti nyororo ya Amara ikimwita kwa mbali:

“Eliam… bado nipo…”

Usiku wa nne, mwezi ulikuwa kamili  mkali, mweupe, na wenye mng’aro wa ajabu.

Eliam alichukua kioo cha shaba na kukiweka mezani mbele yake. Ghafla mwanga wa fedha ukaanza kutoka ndani yake, ukizunguka chumba chote.

Kioo kikaanza kuonyesha picha ya bustani yenye maua meupe. Ndani yake, Amara alikuwa amesimama akiwa hai, macho yake yakimwangalia kwa upole ule ule aliouzoea.

“Amara… ni wewe kweli?” aliuliza kwa sauti ya chini, macho yake yakiwa yamejaa machozi.

Amara akatabasamu kwa upole.

“Ndiyo, Eliam. Laana imevunjika, lakini sasa mimi ni sehemu ya nuru. Siwezi kurudi kama mwanadamu… ila kuna kitu ambacho bado hatukujua.”

Eliam akasogea karibu na kioo.

“Kitu gani?”

Amara akanyosha mkono wake ndani ya kioo, na kwa mshangao, vidole vyake vikagusa mkono wa Eliam upande wa pili. Wote wawili walihisi joto, kama moyo mmoja unapiga kwa pande mbili tofauti.

“Eliam,” alisema kwa sauti yenye upendo na huzuni,

“damu yako ndiyo iliyomaliza mkataba… lakini pia ndiyo iliyounganisha dunia zetu. Wewe si mtu wa kawaida. Wewe ni uzao wa mwisho wa Thornhill — mtoto wa damu ya damu yangu.”

Eliam alishtuka, moyo ukipiga kwa kasi.

“Unamaanisha… mimi ni wa familia yako?”

Amara akatikisa kichwa.

“Zaidi ya hivyo. Wewe ni yule ambaye roho yangu ilichagua kabla hata sijazaliwa. Damu yetu imeungana kupitia kiapo cha kale cha upendo na uhai. Ndiyo maana uliweza kuniona… na kuniokoa.”

Eliam akashindwa kuongea.

“Kwa hiyo mimi na wewe…”

“Ndiyo,” Amara akamkatisha, macho yake yakimetameta kwa machozi ya nuru,

“tuliunganishwa kwa uhai na kwa kifo. Moyo wangu utadunda kupitia kwako, kila wakati utakaposikia upepo ukivuma au farasi akikimbia mbali.”

Ghafla, mwanga wa kioo ukaongezeka, ukamulika chumba kizima.

Amara akanyoosha mikono yake, akamgusa Eliam kwa mara ya mwisho, na mwanga mkali ukafunika kila kitu.

Wakati mwanga ulipopungua, kioo kilikuwa kimevunjika nusu, lakini katikati yake kulikuwa na picha mbili Eliam na Amara, wakiwa wameshikamana mikono, wakiwa katika bustani ya milele.

Eliam akapumua kwa kina, kisha akasema kwa sauti ya upole:

“Amara, hata dunia ikunisahau, mimi sitasahau sauti ya farasi wako.”

Upepo ukavuma taratibu, na mbali kidogo, mlio wa miguu ya farasi mweupe ukasikika  ukitoweka kwenye upeo wa mwezi.